In 1980 vertrok Sara weer naar Italië om in Milaan te wonen. Ze voelde zich daar helemaal thuis: “Ik was 100% deel van deze drukke, multiculturele metropool”.
In Italië ging ze naar de ‘klassieke’ middelbare school en Sara droomde er altijd van om journalist te worden, zo één die fantastische reportages maakt in oorlogsgebieden.
Uiteindelijk studeerde Sara af aan de katholieke universiteit van Milaan en slaagde ze voor de Italiaanse Moderne Literatuur. Ze ging aan de slag voor verschillende PR-bureaus in de mode en architectuur en vanaf 2000 werkte ze als accountant voor het internationale bureau Saatchi & Saatchi.
“Hoe graag ik een echte carrière had gewild en een succesvolle zakenvrouw wilde zijn, mijn hart heeft altijd bij dieren gelegen en in het bijzonder bij honden. Toen ik in Nederland woonde, was ik gek op vogels, paarden en geiten, maar ik kreeg mijn eerste hond in 1986”, aldus Sara. Porthos, een kruising met Newfoundlanderbloed, hield Sara en haar familie 12 jaar lang gezelschap. In 1991 startte Sara als vrijwilliger bij een asiel in de buurt. Ze liet daar de honden uit in het weekend. Na een paar jaar breidde Sara haar activiteiten op dit gebied uit en bezocht ze boeren in het zuiden van Milaan. “Ik probeerde de boeren te overtuigen hun honden wat humaner te behandelen en bood aan de honden gratis te steriliseren. Ook ging ik voor een dierentijdschrift werken en protesteerde ik tegen dierproeven en andere wreedheden tegen dieren”.
Toen werd het 2001 en ontving Sara, net als vele anderen in de wereld, wanhopige e-mails van Roemeense activisten. In de mails stond de walgelijke slachting van zwerfhonden beschreven. Na een grote advertentie in een dagblad, waarin gevilde honden werden getoond in Boekarest, kwam Sara samen met een groep vrijwilligers in actie. Ze openden een rekeningnummer en ze zamelden geld en goederen in om mee te nemen naar Boekarest. Toen Sara een week vrij was van haar werk bij Saatchi & Saatchi in augustus 2001, ging ze naar Boekarest: “Het was een schok. Mijn leven is hierna nooit meer hetzelfde geworden. Ik probeerde terug te gaan naar het kantoorleven en ik dacht, heel naïef, dat ik wel door kon gaan met het steunen van Roemeense organisaties zonder naar Roemenië te verhuizen. Een enorme vergissing. Geen zakenman zou een bedrijf in Oost-Europa starten zonder er zelf naartoe te verhuizen of er een management naartoe te sturen”.
Dus dat was wat Sara deed. Ze nam ontslag bij Saatchi & Saatchi in de zomer van 2002 en vertrok naar Roemenië om persoonlijk het asiel te leiden in Cernavoda. Haar activiteiten in Boekarest had ze verminderd, omdat er geen betrouwbare en serieuze organisatie te vinden was.
Met wat vrienden opende Sara een plaatselijk kantoor in Cernavoda, een plaats met 22.000 inwoners en een burgemeester die bereid was het doden van de honden te stoppen. De burgemeester hielp Sara met het vinden van een oud gebouw, dat ze konden restaureren. Dit werd allemaal gedaan met privé-geld afkomstig van Italiaanse en Zwitserse donateurs.
Over die periode zegt Sara: “Ik heb 2003 en 2004 doorgebracht ver weg van mijn familie, ik ben geconfronteerd met veel moeilijkheden en er was plaatselijk niemand die me steunde. Ik sprak geen woord Roemeens. Het was een ontzettend zware tijd”.
Maar hierna ging het beter en de verwachtingen werden overtroffen. Van één werknemer en één dokter is het team in Cernadova uitgegroeid tot tien werknemers die een bus en een auto tot hun beschikking hebben. Dit team is inmiddels verantwoordelijk voor duizenden sterilisaties en honderden internationale adopties.
